Kendime ithaf olunur, insanlığa sunulur

biz biliriz;
kendimiz gibi herkesi,
en iyisini bildiğimizi,
özür dilemekle ezildiğini,
ömrünü dünya için yemeyi,
biz bilmeyiz;
kendimize de aynada bakmayı,
bilmediklerimizin derya deniz olduğunu,
özür ile ne tahtlar kurulduğunu,
dünyanın beş para etmediğini,

Kendime ithaf olunur, insanlığa sunulur.

Bitmez

Ne kadar ümit olmasa da sonuna kadar beklemek lazım,
Hayatın akmasına izin vermeli ,durdurmamak lazım
Şöyle bir kafayı eğip bakış açınızı değiştirmek lazım,
Herkes bitti dediğin de vazda geçilmemeli,
Gördüğünde başarıyı ön yargılarından kurtulup ayakta alkışlamak lazım.

Hayat

Ey dünya;
Küçücük ellerimle sıkıversem
Kocaman boğazını diyorum bazen.
Bazen de...
Açsam kollarımı yıllarca
Sarmaş dolaş kalsak diyorum.

İşte buna da hayat diyorlar.

Ne yapmalı

Mükemmeli hayal edip,
Hayatta olanlarla avunmalı mı!
Yoksa yapabileceklerin kadar hayal edip,
Olmayanları hiç düşünmemeli mi!!!

Bir karar verip o karara uymalı mı,
Yoksa o karara bahaneler uydurup budamalı mı!!!
Bir söz verip tutmalı mı kendine,
Yoksa hiç söz vermeyip başkalarının sözlerine mı katılmalı!!!

Yaşama yaşanmaya dair

Bazen küsüyorsun hayata,
Ama illaki yüzsülügü ele alıp,
Her defasında barışıyorsun.

İçinde büyüyen bir sıkıntı,
Ve her an geleceğinle yüzleştiğin,
Sürekli döngüdesin.
Her gün gözlerin önünde giden hayatlara,
Bugün seyircisin, yarın başrolü.

Bazen isyan ediyorsun yaşama,
Kiminde erkensin, kiminde geç,
Ve yinede unutuyorsun.