Bir amca vardı tv'de, depremzede, derme çatma bir çadırda;
"Kızım bizim erzağımız var.
Onunla yemeğimizi yapıyoruz.
Biz şimdi devletin dağıttığı yemeği gidip
Nasıl alalım, o da bizim malımız.
İhtiyacı olan varken bizim gidip
O yemeği almamız haram olur."
ben böyle bir yüce yürek karşısında
utanıyorum her öğünümde,
Attığım her lokma,
içimi yakıyor.
İyilik doldururken fotoğraf verdik,
Aşk yaşarken fenomen olduk.
Yemek yerken her yere koyduk.
Adımız anılmadan kalkmaz olduk.
Gösteriş değil canım cömertlik dedik.
Kibir değil canım mahcubiyet dedik,
Haksızlık değil canım hakkımızı aldık dedik
Dedikodu değil canım olanı söyledik dedik.
Sallandık, sallandık,
50 bin vebale girdik.
Gece yattık karun iken,
Sabah kalkamadan hiç olduk.
