.Çok hiddetli şekilde çalıyor kapım.
Gelen vicdanım, kapıyı açan ben.
Hayat her anıyla ne kadar acı.
Gördüklerimizden ne kadar çok ders çıkar.
Düşündükçe ve yazdıkça neler anlatılır.
Sızlıyor öyle, sızlatıyor her yanımı.
Eyyy. Geç gelen vicdanım.
Yalan Her yanı sarmış,
Suçsuz insanlar hep yalnız.
Acı çeken tüm çocuklar,
Ekmek arayan tüm yoksullar,
Birer Birer geçiyor gözümün önünden.
Ne kadar çok ağlayan var,
Bir o kadar da şükretmeyen haline.
Hayatın her anında görülecek
Apaçık acılar bırakıyor bize.
Neler var yaptığımız,
Yanlışlarla dolu tüm hayatlarımız.
Geri dönüş yapmak çok kolay,
İsteyen yok.
Söylenen farklı, yapılan farklı.
Hayatın oyununda benciliz biz.
Ne kadar? Çok basit.
Biraz huzur vermek dünyaya,
Menfaatlerden uzak temiz kalmaya,
Ama hayat deyip sığınıyoruz.
Kendi kandırıklığımıza,
Evet. Kapıyı çalan vicdanım.
Ama içeri almayan benim.
Yine eskisi gibi oluyorum.
Uzakta değil, hep yarın başlarım.
İşim var, bir ara ararım.
Hep orda, gider bir gün alırım.
Ama ne zaman olur, bilmiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder