İhtiras

Bir basamakta durmuş,
İki ayrı rüzgarın
Kapışmasını seyrediyorum.
Ne kadar insancıl.
Ve hınç dolu, kin dolu,
İhtiras var eşiğinde,
ikisi de bencil.
Öç var,
Üstün gelme kavgasında.
Tozlar var havada.
Hiç bir şeyden habersiz,
Öylece karşıdakiyle çarpışıyor.
Bir karpuz kabuğu bile,
Hiç sebepsiz,
Aynı ihtirasla yüklü.
Ağacın yaprakları,
Payına düşeni alıyor.
Ağaç ise çaresiz,
Şimdi nasıl sevinsin,
Baharın geldiğine,
Nasıl yanacak, o kadar emeğine.
Derin bir nefes bırakıyor,
Biri diğerine,
Ve suçsuz olan binlerce zerre daha katılıyor,
İhtirasla aynı hava akımına.
Neye kımıldadı,
Hangi sebebe koşuyor belirsiz,
İkisi de aynı.
Ve aynı ihtiras,
Aynı hınç,
Binlerce tozu asker.
Ve daha binlerce ağacı,
Yapraksız bırakıyor.